Vliegtuigspotten op Zakynthos

Wij huppelen nog langzaam zo’n slordige kilometer tot de grote weg en belanden op ’t terrasje van Alexander de Grote, voorzien van de (om de beurt) “Alexander the Great, the king of Macedonia” en “Alexander the Great, the king of Greeks” reclamebordjes onderweg. Het lijkt alsof iedereen het hier naar z’n zin moet krijgen. :-)
Naast ’t terrasje zijn hier ook nog enkele hotel appartementjes en een zwembad die bij ’t terrasje horen.

Vliegtuig verlaat Zakynthos

Met de regelmatige grommende geluid boven ons, ontdekken we al gauw dat het een ideale vliegtuigspotters plek is. Aan de binnenzijde van de bar is een grote breedbeeld scherm, met de WK en “Hup Holland” mutsjes er bovenop. Wij nemen genoegen met dubbele koffie op ‘t terrasje, nemen wat extra water voor onderweg en lopen gewoon verder tot de eerste de beste bushalte. Met vliegtuigspotten zijn we voorlopig klaar. Wij pakken de bus naar Zakynthos, want lopen kunnen we nog wel, maar beseffen dat het niet zo slim is om helemaal gebroken en laat in de nacht lopend in Zakynthos te arriveren. Blaren op onze voeten hebben we al lang.

Vlak voor het donker wordt, zijn wij Terug in Zakynthos. In de haven, bij café Porto ontmoeten wij Nol, de schipper. Hij zit op ’t terrasje met z’n (collega’s) maatjes die wij hebben leren kennen. De kapiteins onder elkaar. Dit bleek. Wel gezellig.

Ze lijken niet echt onder de indruk van ons brandverhaal. “Het is de zoveelste (hoogstwaarschijnlijk) aangestoken brand”, die wellicht om de bouwvergunningen gaat… maar dit ter zijde. Griekenland heeft veel meer te bieden en Nol laat dit ons gelijk zien. Wij dineren in een typisch Griekse taverne in de stad. De taverne is klein, zeer eenvoudig ingericht, in ’t hartje van Zakynthos en wordt gerund door een familie, waar men je graag naar de keuken neemt zodat je zelf kunt uitzoeken wat je graag wilt eten. Het is een eenvoudige variatie van Mousakka, gevulde paprika’s en nog een paar andere typisch Griekse gerechten. De tafel wordt met een papierfolie voor ons gedekt en we worden op een bijna persoonlijke wijze bediend. We eten ons echter vol en kunnen nog net tot aan de haven lopen en op ’t schip klimmen. De nacht is om te slapen, en dit deden wij die nacht.