zakynthos brand

Terwijl wij zo lekker in ’t water zijn aan het fladderen, ziet Lo opeens een grote rookwolk boven Keri Beach waar we vanochtend nog zijn geweest. Ik kan er ook niets aan doen. Ik loop gewoon.

Zij loopt- en ziet alles!

Al binnen enkele minuten zien wij een brandweer vliegtuig in actie komen. Een kwartier later lijkt ’t vuur uit de hand te lopen en er stijgen nog twee blusvliegtuigen vanaf de Zakynthos vliegveld.

 

Het is erg spannend. De meeste mensen op ’t strand hebben ’t vuur nu ook gezien en men kijkt gezamenlijk die kant op. “Zouden de mensen uit Limni Keriou nu aan het evacueren zijn?”, vragen wij ons af…Na een kwartier is nu ook een nieuw vuur ontstaan, circa 5-7 kilometer van de eerste vandaan en dan wel boven Lithakia die we enkele uren geleden passeerden.

Het staat nu als paal boven water: beide vuren zijn overduidelijk aangestoken! Een vierde vliegtuig schiet ter hulp. Deze kwam uit de richting van het schiereiland Peloponesos.

 

Wij kunnen toch niets aan doen en gaan dan verder lopen.

Zich zorgen maken heeft ook geen zin. Best een raar gevoel, wetende dat we vannacht nog daar zijn verbleven. Onderweg draaien we ons wel regelmatig om. Het is iets dat sterker is dan wij.

Na ruim twee uur lopen, komen wij aan bij Kalamaki.

Ninja turtles

Opnieuw lopen wij langs Caretta-caretta wachthuisjes en de gemarkeerde schildpadden nestjes. M’n camera trekt de aandacht van een van de Ninja Turtles die naar ons toe komt, met de vraag: “of wij de regels kennen?”. “Ja wel hoor, wij kennen de regels.

Ik leg haar uit dat ik een telelens gebruik, prima kan in zoemen- en we niet van plan zijn om dichterbij de Caretta’s nesten te komen. Dit vindt onze Griekse heldin goed genoeg en gaat glimlachend op de foto. Zij maakt zich opvallend geen druk over de gigantische rookwolk. Het vuur lijkt inmiddels onder controle te zijn, maar de rookwolk spreidt zich steeds meer over dat hele zuidelijke deel van Zakynthos.

 

Ninja Turtles

Wij hebben nu circa 15 kilometer achter de rug en zijn eindelijk in Kalamaki terecht, maar zijn wel twee schoenen kwijt. Ieder een, aangezien ze samen aan ons rugzak vastgebonden waren!

Ik blijf met de rugzak in de schaduw zitten. Lo heeft nog de puf om een kilometer terug te lopen. Na een half uurtje is zij met onze schoenen terug en vanzelfsprekend maakt ze onderweg een en andere mee.

Zo zitten wij daar samen in de schaduw van een palmboom. Ik zit haar vrolijke verhaal aan te horen, die ik verder aan niemand meer vertel.