Lo boven Kalamaki strand

Na ruim twee uur lekker zwemmen, bekroond met een fruitsalade, beslissen wij om de berg Skopos over te steken, richting Xirocastelo.
Bij het beklimmen van Skopos (491 m), komen wij onderweg een schots stel tegen, die ons wat tips geeft en wij klimmen verder tot we helemaal tot aan de top komen. Wij klimmen ruim 4 uur, op een vegetatiearm gebied (slechts enkele schaduw plekken onderweg), op een temperatuur van ietsje boven de 30 graden, maar het voelt als 40. Een ware hel.

 

Beklimmen van Skopos, uitzicht op Zakynthos

Helemaal op de top krijgen wij onze beloning. De talloze spotplekken. Het uitzicht is buitengewoon fantastisch! Aan zuidelijke kant onder ons, zien wij het dorpje Kalamaki en alles eromheen: de twee eilandjes Pelouzo (links) en Marathonisi (rechts). Rechts onder ons het vliegveld van Zakynthos -en aan de overkant (noordoost) zien wij Zakynthos stad. Het is vroeg in de middag, de lucht is heet en wiebelig. Het is vrijwel onmogelijk om een superscherpe foto te maken van alles daar beneden.

De top van Skopos

We hebben echter een klein probleem. Ondanks de tips van dat schotse stel die wij onderweg tegen kwamen, hebben we toch een blinde weg gekozen die wel naar de top van Skopos ging, maar we konden niet verder. We moeten nu circa 1 km terug naar beneden om alsnog de juiste weg te pakken. Het is gloeiend heet en onze water voorraad is niet meer dan ½ L. Net als wijzelf, ook het water is bijna gekookt.

Heel eventjes twijfelen we of we niet terug zouden gaan lopen, maar beslissen toch om verder te gaan, …om de top van de berg heen! Best verwarrend. Enerzijds zouden we graag van iedere mooi uitzicht vanaf Skopos even willen genieten, maar anderzijds realiseren we ons dat we door moeten lopen.

We beginnen wat grappen te maken over een reddingsteam, wat ze allemaal naar boven mee zouden moeten nemen: Gegrilde vis, Griekse salade, rode wijn en minstens 2 L koud water. Gelukkig zijn het grapjes en we zijn nog niet aan het hallucineren.

 

Waterbron huisje

Ondertussen zitten we aan de overkant van de top, aan de noordoost zijde. Ik neem een oud huisje op de foto en terwijl we daar staan, roept Lo opeens ergens stromend water te horen. Nou ja, het is wat vroeg voor hallucineren - denk ik zo,… maar het zal wel, aangezien ik zelf aan m’n linker oor bijna doof ben, hoor ik helemaal niets. “Ik hoor echt stromend water hoor!” Roept zij opnieuw. Het bleek later inderdaad een waterbron met koud water! De halve liter overgebleven, half gekookt water, die voor ons tot voor kort veel betekenis had, strooien we met gemak in de bron en ons waterfeest begint. Oké dan, laat die redders maar beneden blijven.

 

Berghond Zakky

Halverwege het dalen, komen we een lief hondje tegen. We noemen hem Zakky. Al snel blijkt dat onze nieuwe vriend ook erg dorst heeft. Lo trakteert hem met een flinke slok.

Hij volgt ons trouw 5 km naar beneden en als we tussen Argasi en Xirocastelo aan de hoofdweg uit komen, waar veel auto’s voorbij rijden, zijn we opeens Zakky kwijt. Zeer discreet neemt hij afscheid van ons.